پشت کار

پشت کار. [ پ ُ / پ ُ ت ِ ] ( اِ مرکب ) قوه به انجام رسانیدن کاری آغازکرده. پایداری در اتمام عملی. || تکیه گاه. معتمد: و عزالدین حسین خرمیل که والی هراة بود و روی بازار و پشت کار ملک سلاطین. ( جهانگشای جوینی ).
- پشت کار داشتن؛داشتن قوه ای که آدمی را به اتمام و انجام کاری دارد.
- پشت کاری را گرفتن؛ پیوسته به آن مشغول بودن. مستمراً به اندیشه آن بودن. دنبال کردن کاری را.

(پُ ) (اِمر. ) پایداری، همت.

۱. سعی و کوشش در کار.
۲. قوۀ انجام دادن و به پایان رساندن کاری.
۳. استقامت و پایداری در پیش بردن امری.

( اسم ) ۱- قو. بانجام رسانیدن کاری آغاز کرده پایداری در اتمام عملی. ۲- تکیه گاه معتمد.
سعی وکوشش درکار، قوه انجام دادن وبه پایان رساندن، کاری، استقامت وپایداری درپیش بردن امری

پایداری، همت.

💡 ظاهرش پشت کار و باطن روست که فنا در حق و بقای به اوست

💡 خیره چشمان کرده‌اند آئینه‌ات را همچو موم پشت کارت دیده‌اند و روی کارت داده‌اند

💡 به خاک پای گل و آشنایی بلبل که به ز روی بهارست پشت کار بسنت