پزد

پزد. [ پ َ ]( اِ ) خون باشد که بعربی دم گویند و بعضی بمعنی جان گفته اند که بعربی روح خوانند. ( برهان قاطع ). روان.

(پَ ) (اِ. ) خون، جان.

خون باشد که بعربی دم گویند و بعضی بمعنی جان گویند که بعربی روح خوانند روان

خون، جان.

💡 اگر در دیگ سر سودا پزد دل نیست از خامی سر سودای او دارد غم حلوای او دارد

💡 طغرلا فکرت کباب از ملح معنی می‌پزد مستمع تا حشر از لفظ تو شکر می‌مزد

💡 بر در او روح رستم می‌پزد سودا، از آن تا سپر داری سرهنگان مفرد می‌کند

💡 شمس الحق تبریزی در برج حمل آمد تا بر شجر فطرت خوش خوش بپزد ما را

💡 به یاد جود تو گر کوزه‌گر سفال پزد ز کوره جام‌جم آرد برون به جای سفال