پرسنگ

پرسنگ. [ پ َ س َ ] ( اِ مرکب ) مخفف پارسنگ. ( مجمعالفرس از شعوری ج 1 ص 237 ).
پرسنگ. [ پ َ س َ ] ( اِ ) فرسخ. رجوع به پرثنها شود.

(پَ سَ ) (اِ. ) نک فرسنگ.

= فرسنگ

( اسم ) سنگی که در یک کف. ترازو گذارند تا با کف. دیگر برابر گردد پارسنگ پاهنگ.

نک فرسنگ.

💡 بارِ تو شیشه، راه پرسنگ است منزلت دور و هم خرت لنگ است

💡 به هر ویرانه کانجا وحشی دیوانه جا گیرد ز هر سو دامنی پرسنگ طفلی در کمین باشد

💡 کیسهٔ پرسنگ از آن آویخته توده‌ای از سنگ پیشش ریخته

💡 هرکه را تنگ شود خلق ز سودا صائب چرخ و انجم به نظر دامن پرسنگ شود

💡 راه دور است و مرکبت لنگ است بار بسیار و عرصه پرسنگ است

💡 هر برگ درین باغ شود دامن پرسنگ روزی که مرا نخل تمنا به برآید