پرستان

پرستان. [ پ َ رَ ] ( نف، ق ) صفت فاعلی بیان حالت از پرستیدن. در حال پرستیدن. || ( اِ ) اُمت بود. ( حاشیه فرهنگ اسدی نخجوانی ):
شفیع باش شها مر مرا در این زلت
چو مصطفی بر دادار مر پرستان را.دقیقی.و این مصحف ویرویشینکان است. رجوع به پرپروشان شود.

در حال پرستیدن

💡 با آتش ما شعله پرستان محبت خوش باشد اگر شمع سری داشته باشد

💡 چون شمع ‌کشته عجزپرستان خدمتت دستی‌ست نقش داغ که بر سینه بسته‌اند

💡 چراغت از دل آتش پرستان گر شود روشن در اندازی درآتش سبحه و ناقوس بستانی

💡 ندارد استخوان خودپرستان مغز آگاهی جهان پوچ را گر هست مغزی، خودشکن دارد

💡 ترکی‌که به خوناب جگر دارد معجون در هر نظری اشک تر زهدپرستان