پدرکش

پدرکش. [ پ ِ دَ ک ُ ] ( نف مرکب ) آنکه پدر خویش کشد:
پدرکش پادشاهی را نشاید
وگر شاید بجز شش مه نپاید
( و در این بیت اشاره است به شیرویه که پدرخویش خسروپرویز را بقتل آورد ).
مگر در سر نداری ای پسر هش
چه جوئی مهربانی از پدرکش.

کسی که پدر خود را کشته باشد، کشندۀ پدر.

( اسم ) آنکه پدر خویش را کشد.

💡 پسر اوکراتید که در اداره کردن کشور شریک اوکراتید بود، بی‌اینکه پدرکشی خود را پنهان کند، چرخ‌های ارابه خود را با خون پدر رنگین کرد، مانند اینکه دشمنی را کشته باشد و حتی جسد پدر را دفن نکرد.

💡 چه فرزندی تو با این تُرک‌تازی؟ که هندوی پدرکش را نوازی

💡 نمودندشان گرد در زیر آن پدرکشته و تشنه لب کودکان

💡 به کودکان پدرکشته مادر گیتی همی ز خون جگر می‌دهد شراب و طعام