پاکی

پاکی. ( حامص ) طهارت. ( برهان ). طُهر. طیب. پاکیزگی. مقابل پلیدی. || قُدس

( اِ. ) وضع یا کیفیت پاک بودن.

۱. پاک بودن، پاکیزگی: شب سیاه بدان زلفکان تو ماند / سپیدروز به پاکی رخان تو ماند (دقیقی: ۹۷ ).
۲. [مجاز] پاکدامنی، عفت.
۳. (اسم ) [قدیمی] استره، تیغ سرتراشی.
۴. (اسم ) چاقوی کوچکی که هنگام حجامت و خون گرفتن پوست بدن را با آن خراش می دهند.

۱- پاکیزگی طهارت طیب مقابل ناپاکی پلیدی. ۲- قدس. ۳- حال زنی که حایض نباشد طهارت زن از حیض سر شکستگی طهر. ۵- پاکدامنی پارسایی عفت عصمت. ۶- ویژگی بی آمیغی بی غشی صفا خلوص. ۷- روشنی ضیائ. ۸- ( اسم ) استر. سرتراشی تیغ. ۹- تمام شدن. ۱٠- عاری بودی از میکرب و عوامل مولد مرض. یا آب پاکی بدست کسی ریختن. یکباره او را نومید کردن.یا به پاک یاد کردن. منزه دانستن تقدیس تسبیح تنزیه. یا پاکی نژاد پاک نژادی. پاکزادی اصالت نجابت.

{sobriety} [اعتیاد] وضعیتی که در آن فرد ضمن رعایت اصول خودیابی از مصرف مواد و الکل پرهیز می کند

وضع یا کیفیت پاک بودن.

💡 تو آفتاب منیری و دیگران انجم تو روح پاکی و ابنای روزگار اجسام

💡 ز فرمان تو درنیارم گذشت که پاکیزه گوهر ز فرمان نگشت

💡 درونت صاف و پاکی گردد از کل شوی فارغ نیابی رنج و هم ذل