ور زدن

ورزدن. [ وَ زَ دَ ] ( مص مرکب ) گریستن کودک با آواز بلند. ( یادداشت مرحوم دهخدا ). گریه شدید کردن.
ورزدن. [ وِ زَ دَ ] ( مص مرکب ) در تداول، پی درپی سخن بیهوده گفتن. سخن دراز گفتن. پرحرفی کردن. وراجی کردن. بسیار گفتن. پرگفتن. لاف زدن.

(وِ. زَ دَ ) (مص ل. ) (عا. ) پرحرفی کردن، وراجی کردن.

( مصدر ) پر حرفی کردن وراجی کردن.

(عا.)
پرحرفی کردن، وراجی کردن.

💡 عشقی از نو به کف خاک من افکنده بساط باز خرگاه سلیمان، به دل مور زدند

💡 باده خونابه و بتخانه بود ساغر عشق طرفه آتشکده ای بر لب مخمور زدند

💡 بر گرد جهان دور زدن بر تو حلال است خورشید صفت دیده بینایی اگر هست

💡 بلا و عشق به دوران تمام دور زدند نیافتند حریفی به جز محمّد و آل

💡 بخت آن بی خبران شاد که در دار فنا باده بیخودی از ساغر منصور زدند