وبائی

وبائی. [ وَ ] ( ص نسبی ) منسوب به وباء: سال وبائی. || مبتلا به وبا.

منسوب به وبائ یا مبتلا به وبائ

💡 تا به کف پای خمم گردن مینائی هست خبرم نیست که تسنیمی و طوبائی هست

💡 پشت پدر به چون تو پسر چو«ن» الف بود زیرا که پیش او تو چوبائی ز پیش آب

💡 همه عیشها از تو گردد منغص که تن را وبالی و جان را وبائی

💡 توقیع ملک دید جهان گفت زهی حرز هم داعیهٔ امنی و هم دفع وبائی