واله

( وألة ) وألة. [ وَءْ ل َ ] ( ع اِ ) سرگین گوسفند و شتر فراهم آمده درهم چسبیده یا کمیز و سرگین شتر فقط. ( آنندراج ) ( منتهی الارب ).
واله. [ ل َ / ل ِ ] ( اِ ) نوعی بافته ابریشمی. ( برهان قاطع ) ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). والا، که پارچه ابریشمی لطیف است. ( فرهنگ نظام ). والا. ( برهان قاطع ). قسمی از حریر ابریشمی باریک. ( غیاث اللغات ) ( از جهانگیری ) ( از لطایف اللغات ). || خشینه سفید را نیز گویند و آن پارچه ای است خودرنگ که آن را سفید نکرده باشند و همچنان سفید بافته شده باشد. ( برهان قاطع ) ( آنندراج ). خشینه سپید و پارچه سفید خودرنگ و رنگ ناکرده. ( از ناظم الاطباء ). || سراب. ( برهان قاطع ) ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ) ( جهانگیری ) ( فرهنگ خطی ). سراب که مثل آب نماید. ( انجمن آرا ). شوره زار که چون آب نماید. ( فرهنگ خطی ). و آن چیزی باشد که در صحراها از دوربه آب می ماند. ( برهان قاطع ) ( آنندراج )

( ~. ) (اِ. ) مبالغه در کارها، اصرار، ابرام.
( ~. ) [ ع. ] (اِفا. ) ۱ - حیران، سرگشته. ۲ - شیفته، عاشق.
(لِ ) (اِ. ) سراب.

محمد کاظم واله اصفهانی یکی از هنرمندان و گویندگان اوایل عصر فتحعلیشاه میباشد که شهرتی پیدا کرد. از اعاظم و مشاهیر اصفهان بود خط خوبی داشت و در علم ریاضی ماهر بود. سرجان ملکم سفیر کبیر انگلیس و مولف تاریخ ایران در یاد داشتهای خود در باب ایران از واله اصفهانی بعنوان استاد و شاعر حکیم و فرد کنجکاو در باب مسائل سیاسی نام می برد. واله در ۱۲۹۹ ه.ق. درگذشت و در تکیه والهیه که در اصفهان معروف است مدفون گردید.
شیفته، اندوهناک، اندوه دار، سرگشته ازعشق
(اسم ) (( مرا ز مفخر تبریز دلق کهنه بس است برو برو که بقد زنان بود واله. ) ) ( مولوی ) پارچهایست سفید و خود رنگ که آنرا سفید نکرده باشند و همچنان سفید بافته شده باشد خشینه سفید.
سرگین گوسفند. و شتر فراهم آمده در هم چسبنده یا کمیز و سرگین شتر فقط

اسم: واله (دختر) (عربی) (تلفظ: vāleh) (فارسی: والِه) (انگلیسی: valeh)
معنی: سرگشته از عشق، عاشق بی قرار، شیفته و مفتون، حیران، سرگشته، مبهوت، ( در حالت قیدی ) در حال شیفتگی، ( اَعلام ) واله/vāle/، [فرانسوی] ایالتی در جنوب سویس، نزدیک مرز فرانسه و ایتالیا

💡 به گرد کعبه چه گردیم چون نشد ز ازل بجز حوالی دیر مغان حواله ما

💡 دل و جان واله و حیران چه گویم در اینجا گاه ای جانان چه گویم

💡 تو خود حواله ی ما بوده‌ای به حکم ازل غلط شدم به تو ما را حواله کرد خدای