هوان

هوان. [ هََ ] ( ع مص ) ناتوان و درویش گردیدن و برجای ماندن. || خوار گردیدن. ( اقرب الموارد ). هون. مهانة. ( منتهی الارب ). || ( اِمص ) خواری و بی عزتی. ( غیاث ):
قسمش از مهرگان سعادت و عز
قسم بدخواه او بلا و هوان.فرخی.صدر دیوان وزارت رست از زرق و دروغ
رادمردان جهان رستند از ذل و هوان.فرخی.جاودان زین گونه بادا عیش او
عیش بدخواهش به تیمار و هوان.فرخی.گر نیستت خبر که چه خواهد همی نمود
بدخو جهان، تو را ز غم و رنج و از هوان.ناصرخسرو.آنکه از نیست هست کردندش
او به راحت رسد همی ز هوان.ناصرخسرو.دل من با هوا زان پس نیامیخت
که زیر هر هوا اندر، هوان دید.مسعودسعد.بدان دم اندر راندم همی ز دیده سرشک
دل از هوا رنجور و من از هوان مضطر.مسعودسعد.روزی چه طلب کنم به خواری ؟
خود بی طلب وهوان ببینم.خاقانی.نکرد با من از این ناکسان کس احسانی
کز آن سپس نه به چشم هوان به من نگریست.خاقانی.پیش تیغش کآتش نمرود را ماند ز چرخ
کرکسان پر بر سر خاک هوان افشانده اند.خاقانی.فریاد از آن زمان که تن نازنین ما
در بستر هوان فتد و ناتوان شود.سعدی.مسکین اسیر نفس و هوا کاندر آن مقام
با صدهزار غصه قرین هوان شود.سعدی.
هوان. [ هَُ ] ( اِخ ) دهی است از بخش ثلاث شهرستان کرمانشاهان. دارای 100 تن سکنه، آب آن از چاه و محصول عمده اش غله و حبوبات و لبنیات است. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 5 ).

(هَ ) [ ع. ] (اِ. ) خواری، سستی، سبکی.

۱. خواروذلیل شدن.
۲. خواری، ذلت.
۳. سستی و سبکی.

خواروذلیل شدن، خواری، ذلت، سستی وسبکی
۱- ( مصدر ) نرم و آسان گشتن. ۲- سبک گریدن. ۳- ( اسم ) نرمی و آسانی. ۴ - سبکی. ۵ - خواری ذلت: هر کرا در دل هوای تست ایمن از هوان هر کرا در جان وفای تست فارغ از وفات. ( انوری )

خواری، سستی، سبکی.