هزاری

هزاری. [ هََ / هَِ ] ( ص نسبی ) نزد کشتی گیران، کسی که هر روز هزاربار تخته شلنگ نماید. ( غیاث ) ( آنندراج ):
ای که در هند جفا تیغ تو کاری باشد
منصب تخته شلنگ تو هزاری باشد.میرنجات.
هزاری. [ هَِ ] ( اِخ ) دهی است از بخش قصرقند شهرستان چاه بهار که دارای 100 تن سکنه است. آب آن از رودخانه و محصول آن غله،خرما و برنج است. ( از فرهنگ جغرافیائی ایران ج 8 ).
هزاری. [ هَِ ] ( اِخ ) دهی است از بخش دشتیاری شهرستان چاه بهار که دارای 25 تن سکنه است. ( از فرهنگ جغرافیائی ایران ج 8 ).

(هَ ) (ق. کثرت ) (عا. ) ۱ - هزار بار. ۲ - مکرر، به دفعات بسیار.

۱- هزاربار. ۲- مکرر بدفعات بسیار: (( هزاری این کارها رابکنی من دیگر دلم با توصاف نمی شود. ) )
نزد کشتی گیران کسی که هر روز هزار بار تخته شلنگ نماید

💡 هزاری دو بیور سپاه آمده است که گردشان تیره ماه آمده است

💡 چو روی بر سر خاکی بنگر که درو چون تو در هر قدمی خفته هزاری باشد

💡 شتر در پیش و استر ده هزاری نبد دینار و گوهر را شماری

💡 هزاری چهار از سواران به اوی سپرد ابن مرجانه ی کینه جوی

💡 دهم مر شما را هزاری درم که آن نذر خود را به پایان برم

💡 بتن جان بجان آرزو زنده گردد ز آوای ساری ز بانگ هزاری