نهل

نهل. [ ن َ هََ ] ( ع مص ) اول شربت خوردن. ( زوزنی ) ( تاج المصادر بیهقی ) ( از اقرب الموارد ). نخست آب خوردن. ( منتهی الارب ). آب خوردن شتر به آب خورش نخستین تا سیراب شدن. ( از ناظم الاطباء ) ( از متن اللغة ). فهو ناهل. ( متن اللغة ). منهل. ( متن اللغة ) ( اقرب الموارد ). || سیراب شدن. ( زوزنی ) ( تاج المصادر بیهقی ) ( منتهی الارب ). || تشنه شدن. ( تاج المصادر بیهقی ) ( زوزنی ) ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( از متن اللغة ). منهل. ( اقرب الموارد ) ( متن اللغة ). || ( اِ ) طعام خورده شده. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). || هرچیز شایسته و لایق خوردن. ( ناظم الاطباء ). هر طعامی که خورده شود. ( از متن اللغة ) ( از اقرب الموارد ). || ج ِ ناهل. رجوع به ناهل شود. || اول شربت. ( دستورالاخوان ) ( مهذب الاسماء ). نخستین آب خوردن شتران. زیرا شتر دو مرتبه آب می خورد تا سیراب گردد نخستین را نهل و دویمین را علل گویند. ( ناظم الاطباء ) ( از متن اللغة ) ( از اقرب الموارد ). || ( اِمص ) سیرابی. ری. || عطش. تشنگی. ( از متن اللغة ).
نهل. [ ن َ ] ( اِخ ) نام یکی از مبارزان تورانی. ( از برهان ) ( از انجمن آرا ) ( از رشیدی ).

(نَ هَ ) [ ع. ] (مص ل. ) ۱ - آشامیدن، نوشیدن آب. ۲ - تشنه شدن.

تشنگی.

۱- (مصدر ) آشامیدن نخستین ۲ - تشنه شدن. ۳ - سیراب شدن. ۴ - ( اسم ) تشنگی: (( و شدت حرارت نهل به آب دهان جگر سوخته ای چند زایل گردانیدن جایز شمرد. ) ) ۵ - ( اسم ) نخستین آبی که بشتران دهند: تا من برفتم زین چمننه سرو ماند و نه سمن بودی همانا اشک من آنگه نهالش را نهل. لامعی. تاریخ ادبیات. دکتر صفاج ۳۹۴:۲ )
نامی یکی از مبارزان تورانی

اسم: نهل (پسر) (فارسی) (تاریخی و کهن) (تلفظ: nahl) (فارسی: نَهل) (انگلیسی: nahl)
معنی: از شخصیتهای شاهنامه، نام دلاوری تورانی در سپاه افراسیاب تورانی

آشامیدن، نوشیدن آب.
تشنه شدن.

💡 عاجزانه روند این ره را نهلند از کف خود آگه را

💡 از وجودش اثر بجا نهلند خاک او نیز در سرا نهلند

💡 زنده گرماند آن سگ بدخو نهلد تا بر آید ازحق بو

💡 نیست کس لایق و رشکم نهلد ورنه همی بخشم از لعل توخاتم به سلیمانی چند

💡 یار مرا می‌نهلد تا که بخارم سر خود هیکل یارم که مرا می‌فشرد در بر خود

💡 بگو تا نهلد آفتاب هیچ ز آثار غم‌انگیز دی اثر