نامه سیاه

نامه سیاه. [ م َ / م ِ] ( ص مرکب ) کسی که نامه اعمال وی سیاه و تیره باشد. ( ناظم الاطباء ). گنهکار. بدکار. بدعمل:
نی چو حاکم اوست گرد او مگرد
تا شوی نامه سیاه و روی زرد.مولوی.من ارچه عاشقم و رند و مست و نامه سیاه
هزار شکر که یاران شهر بی گنهند.حافظ.

( ~. ) (ص مر. ) بدکردار، گناه کار.

کسی که گناه بسیار کرده و نامۀ عملش سیاه است، شخص گناهکار.

۱ - کسی که کارهای بدبسیارکرده ونامه عملش سیاه است گناهکار بدعمل: من ارچه عاشقم ور ندومست و نامه سیاه هزار شکر که یاران شهربی گنهند. ( حافظ ) مقابل نامه سفید.

بدکردار، گناه کار.

💡 پیر روشن دل ما گفت ز زاهد بگریز کین تبه حال بود نامه سیاه عجبی

💡 زدم به دامن زلف تو دست و، روی سفیدم که روز حشر جز این نامه سیاه ندارم

💡 نیستم از کرم بحر چو عنبر نومید گرچه از خامی دل نامه سیاه آمده‌ایم

💡 اگر چه نامه سیاه است در جهان شخصی که بهر لقمه نانی عذاب خلق بود

💡 بر آستان تو چندان گریست ابن حسام که آب دیدهٔ او نامه سیاه بشست

💡 بی‌عشق محال ست بود رونق هستی بی‌جلوهٔ خورشید جهان نامه سیاه است