موهبت

موهبت. [ م َ هََ / هَِ ب َ ]( ع اِمص، اِ ) موهبة. بخشش. ( غیاث ). بخشش و دهش. انعام. ( ناظم الاطباء ). عطیه. عطا. دهش. آنچه ببخشند. بخش. بخشیدن. هبة. ج، موهبات، مواهب. ( یادداشت مؤلف ): اکنون شمتی از محاسن عدل که پادشاهان را ثمین ترین حلیتی و نفیس ترین موهبتی است یاد کرده شود.( کلیله و دمنه ). آن را در خزاین خود موهبتی عزیز و ذخیرتی نفیس شمرد. ( کلیله و دمنه ). غزات جنود و کمات اسود خویش را پیش خواند و هریکی را به مکرمتی جمیل و موهبتی جزیل بنواخت. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 348 ).
موهبت را بر کف دستش نهد
وز کفش آن را به مرحومان دهد.مولوی.و رجوع به موهبة شود.
- موهبت عظمی؛ عطیه بزرگ. بخششی عظیم. ( یادداشت مؤلف ).
|| لطف. کرم. نعمت. انعام. تفضل. ( از یادداشت مؤلف ): مصیبت سخت بزرگ است اما موهبت به بقای خداوند بزرگتر. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 291 ).
موهبة. [ م َ هََ / هَِ ب َ ] ( ع اِمص، اِ ) بخشش. ( غیاث ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( دهار ). دهش. ( ناظم الاطباء ) ( منتهی الارب ). موهبت. آنچه ببخشند. ج، مواهب. ( مهذب الاسماء ): احسن اﷲ حفظک و حیاطتک و امتع امیرالمؤمنین بک و بالنعمة الجسیمة و المنحة الجلیلة و الموهبة النفیسة فیک و عندک. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 298 ).و یری أن الموهبة لدیه فیهما سابغة. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 299 ). || ( اِ ) ابر که هرجا بارد.( منتهی الارب ). || مغاکی در کوه که آب در وی گرد آید. ج، مواهب. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). || آبگیر کوچک. ج، مواهب. ( منتهی الارب ).

(مَ هِ بَ ) [ ع. موهبة ] (اِ. ) بخشش، دهش.
(مَ یا مُ هَ بَ ) [ ع. موهبة ] (اِ. ) ۱ - عطیه. ۲ - چیزی که بخشیده شود، آنچه که به کسی بخشند. ج. مواهب.

آنچه به کسی ببخشند، بخشش، دهش.

بخشش، دهش، آنچه به کسی ببخشند، مواهب جمع
۱ - ( اسم ) بخشش دهش.

اسم: موهبت (دختر) (عربی) (تلفظ: mu(ow)hebat) (فارسی: موهبت) (انگلیسی: muhebat)
معنی: هر چیز ارزشمندی که به کسی بخشیده می شود، هر چیز ارزشمندی که به کسی بخشیده می شود یا او از آن بهره مند است

💡 فلک بمهر دل از بهر وجه موهبتش صمیم سینه کان را بیا کند بنقود

💡 الحمد که از موهبت ایزد داور زد تکیه بر اورنگ حمل خسرو خاور

💡 بزرگ موهبتی کرد شه که من دانم بقلبش الهام از حضرت اله آمد

💡 و آن که از فرط عطا رشحهٔ کلک کرمش طعنه بر موهبت قلزم و عمان دارد