لغت نامه دهخدا
منقور. [ م َ ] ( ع ص ) تهی کرده شده وخالی کرده و سوراخ شده. ( ناظم الاطباء ). || نقرشده. کنده. کنده شده. کنده کاری شده: صورت معشوق در حجرالاسود سینه شان منقوش است و صورت محبت در قالب ایشان منقور. ( مقامات حمیدی ). از بتخانه آنجا سنگی منقور بیرون آوردند که بر کتابت آن ثبت کرده بودند که... ( ترجمه تاریخ یمینی چ 1 تهران ص 352 ).