ممارات

ممارات. [ م ُ ] ( ع مص ) جدل و ستیزه کردن. ستیزه. جدل. خصومت: او چون اصرار و انکار قوم دید جز مدارات و ترک ممارات چاره ندید. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 316 ). بونصر پرده از سر ممارات برگرفت و در خدمت رایت منتصر پیش او بازرفت. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 229 ). بعد از این ترا ممارات و مبادات کشتی معاف داشتم. ( جهانگشای جوینی ).
لیک در شیخ این گله ز امر خداست
نی پی خشم و ممارات و هواست.مولوی.رجوع به مماراة و مِراء شود.
مماراة. [ م ُ ] ( ع مص ) مِراء. ( منتهی الارب ). پیکار نمودن. جدال کردن. عداوت نمودن. ( از آنندراج ). جدال و منازعه و لجاجت. ( از اقرب الموارد ). با کسی ستیهیدن. ( دهار ) ( ترجمان القرآن ) ( دستور اللغة ) ( از مجمل اللغة ). با کسی بستیهیدن. ( مصادر زوزنی ). جدل کردن. افساد. دشمنی افکندن میان کسان. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ): من علامات اللئیم المماراة و السفه. ( شرح مقامات شریشی ). || ( اصطلاح فقه ) در اصطلاح فقه،مجادله در سخن به قصد اظهار فضل و یا اثبات غلبه. مماراة غیرجائز و نامشروع است. رجوع به ممارات شود.
مماراة. [ م َ ] ( ع اِ ) گذشتها و ماجراها. ( آنندراج ).

(مُ ) [ ع. مماراة ] ۱ - (مص ل. ) جنگ کردن، جدال کردن. ۲ - (اِمص. )جدال، ستیزه.

جنگ کردن، جدال کردن، پیکار کردن.

۱ - ( مصدر ) جنگ کردن جدال کردن. ۲ - ( اسم ) جدال ستیزه.

مُمارات
(در لغت به معنی جدال و نزاع) در اصطلاح منطق، گونه ای مغالطۀ لفظی (صوری) که از «نفس ترکیب الفاظ» سرچشمه می گیرد و شنونده را به اشتباه می اندازد، مثل پاسخ کسی که در نزاع شیعه و سنّی، در پرسش از شمار جانشینان پیامبر (ص) گفت «اربعة ٌ، اربعةٌ، اربعة ٌ»؛ از آن دو معنی به دست می آید: ۱. تأکید بر چهار که خلفای راشدین را به ذهن می آورد (نگرش سنّی)؛ ۲. جمع چهار با چهار با چهار که می شود دوازده و دوازده امام (ع) را به ذهن متبادر می سازد (نگرش شیعی).

مماراة
جنگ کردن، جدال کردن.
جدال، ستیزه.

💡 استان ناکون سی تاممارات یکی از استان‌های کشور تایلند است. مساحت آن ۹۹۴۲ کیلومترمربع می‌باشد. جمعیت این استان در سال ۲۰۰۰ بالغ بر ۱۵۱۹۰۰۰ نفر برآورد شده‌است.

💡 لیک در شیخ آن گله ز آمر خداست نه پی خشم و ممارات و هواست

💡 ما که باشیم که گوییم مکن چونک گفتیم ممارات مکن