مقضی

مقضی. [ م َ ضی ی ] ( ع ص ) گزارده شده و تمام کرده شده. ( غیاث ) ( آنندراج ). پرداخته و تمام کرده و انجام داده و مقرر کرده و فرموده و امر کرده. ( ناظم الاطباء ):
همیشه تا به جهان هست عالی و سافل
به امر مقضی و حکم مقدر آتش و آب.مسعودسعد.ای مرا ممدوح و مادح وی مرا پیر و مرید
ای مرا قاضی و مقضی وی مرا خصم و گوا.سنائی ( دیوان چ مصفا ص 21 ).چونکه مقضی بد رواج آن روش
می دهدشان از دلایل پرورش.مولوی. || روا. رواشده. برآورده. برآمده. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ):
نه مرا حاجتی از او مقضی
نه مرا طاعتی از او مأجور.مسعودسعد.- مقضی الاوطار؛ مقضی المرام: اصحاب حوائج که از اطراف می رسیدند بزودی بی انتظار مقضی الاوطار مراجعت می نمودند. ( جهانگشای جوینی چ قزوینی ج 1 ص 160 ). و رجوع به ترکیب مقضی المرام شود.
- مقضی الحاجات؛ مقضی المرام: چون از اردو مقضی الحاجات باز رسیدند... ( جهانگشای جوینی ). و رجوع به ترکیب مقضی المرام شود.
- مقضی الحاجه؛ مقضی المرام: مقصود به حصول پیوست و نجیح السعی و مقضی الحاجه بازگشت. ( ترجمه تاریخ یمینی چ 1 تهران ص 277 ). و رجوع به ترکیب بعد شود.
- مقضی المرام؛ حاجت روا. با حاجت رواشده. کامگار. کامروا. حاجت برآمده. به آرزو رسیده. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).
- مقضی المرام شدن؛ یافتن میل و خواهش خود را. ( ناظم الاطباء ).
- مقضی الوطر؛ مقضی المرام. مقضی الاوطار: روی به مقصد نهاد... مقضی الوطر مرضی الاثر... ( مرزبان نامه چ قزوینی ص 169 ). صبیح الوجه... مقضی الوطر بساط ثنا بگسترانید. ( مرزبان نامه، ایضاً، ص 290 ). و رجوع به ترکیب قبل شود.
- مقضی علیه؛ آنکه بر او حکم کرده اند. آنکه بر او قضا رانده اند. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).

(مَ یّ ) [ ع. ] (اِمف. ) ۱ - روا شده. ۲ - تمام کرده.

۱. تمام شده، تمام کرده.
۲. رواشده.

تمام شده، تمام کرده، رواشده، مقضی المرام: کامیاب، کامروا
( اسم ) ۱ - روا شده بر آورده: [ نه مرا حاجتی ازو مقضی نه مرا طاعتی ازو ماجور. ] ( مسعود سعد. ۲ ) ۲۶۹ - تمام کرده.

روا شده.
تمام کرده.

💡 ای مرا ممدوح و مادح وی را پیرو مرید ای مرا قاضی و مقضی وی مرا خصم و گوا

💡 پس قضا را خواجه از مقضی بدان تا شکالت دفع گردد در زمان

💡 بدون لا و نعم مقضی المرامش کن گر آورد به تو حاجت فقیر ملتمسی

💡 پس نظر باید که به دل بود تا از همه گسسته شود و از خلق بریده گردد و به حق تعالی مستغرق گردد، چنان که گفت، «قل الله، ثم ذرهم فی خوضهم یلعبون». بلکه حقیقت لااله الاالله خود این است. و به سبب آن که ممکن نیست که آدمی از همه آلایشی خالی بود گفت، «و ان منکم الا واردها کان علی ربک حتما مقضیا».

💡 مقضی توی قاضی توی مستقبل و ماضی توی خشمین توی راضی توی تا چون نمایی دم به دم

💡 حاجات جمله مکفی و مقضی تو کن بفضل ما را مران بصدر قضاة و در کفاه