مفتعل

مفتعل. [ م ُ ت َ ع َ ] ( ع ص ) کار سترگ و دشوار. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ): جاء فلان بالمفتعل؛ فلان با کار عظیم آمد. || تزویرشده. گویند: هذا کتاب مفتعل؛ این خط یا نامه برساخته و مصنوع است. || شعری که در آن ابداع و ابتکار به کار رفته و گوینده چیزی غریب و نوآورده باشد. ( از اقرب الموارد ).
مفتعل. [ م ُ ت َ ع ِ ] ( ع ص ) شارلاتان. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).شیاد. مزور. حقه باز. فریبکار. اهل خدعه و تزویر: بر هر مردمی واجب است که... اندکی از علم بجشکی بیاموزد تا تن را بر درستی نگاه دارد تا مفتعلان بجشکان تن او را هلاک نکنند. ( هدایة المتعلمین ربیعبن احمد الاخوینی بخاری، یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).
دم نوشین عیسوی داری
زهر زراق مفتعل چه خوری.خاقانی.و رجوع به مدخل بعد شود.

(مُ تَ عَ ) [ ع. ] (اِ. ) کار بزرگ، کار بی سابقه.
(مُ تَ عِ ) [ ع. ] (اِفا. ) ۱ - به عمل آورنده، ابداع کننده. ۲ - تزویر کننده (خط ).

فریب کار، نیرنگ باز.

( اسم ) ۱ - بعمل آورنده ابداع کننده ۲ - تزویر کننده ( خط ).
شارلاتان شیاد

به عمل آورنده، ابداع کننده.
تزویر کننده (خط)
کار بزرگ، کار بی سابقه.

💡 پیشهٔ این چرخ چیست؟ مفتعلی نایدش از خلق شرم و نه خجلی

💡 مفتعلن فاعلات رفته بدم از صفات محو شده پیش ذات دل به سخن چون فتاد