مفترض

مفترض. [ م ُ ت َ رَ ] ( ع ص ) فرموده خدای. ( مهذب الاسماء ) ( السامی ). فریضه کرده. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ):
پس نکو گفت آن رسول خوش جواز
ذره ای عقلت به از صوم و نماز
زآنکه عقلت جوهر این دو عرض
این دو در تکمیل آن شد مفترض.مولوی ( مثنوی چ رمضانی ص 286 ).و اصح اقوال در این معنی قول شیخ ابوطالب مکی است که گفته است علم مفترض، علم مبانی اسلام است یعنی ارکان خمسه. ( مصباح الهدایة چ همایی صص 63-64 ).
- مفترض الطاعه؛ آنکه اطاعت از وی فریضه است. آنکه فرمانبرداری از او فرض و واجب است: خود را مولای سادات مفترض الطاعه معصوم و منصوص دانند... مانندگی کردن ایشان با آل ساسان گبر... الاغایات حرامزادگی... نباشد. ( کتاب النقض ص 447 ).آن امام مفترض الطاعه که به فضل و علم و عصمت از اهل زمانه خود ممیز و مخصوص است. ( کتاب النقض ص 4 ).

(مُ تَ رَ ) [ ع. ] ۱ - (اِمف. ) فرض کرده شده، واجب گردیده، فریضه کرده شده. ۲ - (ص. ) واجب، لازم.

۱. فرض کرده شده.
۲. واجب و لازم.

فرض کرده شده، واجب و لازم
۱ - ( اسم ) فرض کرده شده واجب گردیده فریضه کرده شده. ۲ - ( صفت ) واجب لازم.

فرض کرده شده، واجب گردیده، فریضه کرده شده.
واجب، لازم.

💡 از قدیم و حادث و عین و عرض پیچشی چون ویس و رامین مفترض

💡 امام مفترض الطاعه حیدر صفدر که درک او ز حد دانش بشر بدرست

💡 زانک عقلت جوهرست این دو عرض این دو در تکمیل آن شد مفترض

💡 این مثلث به کیش اهل فلاح واجب و مفترض بود نه مباح

💡 ولیک گویم اعراض جمله مفترضند پی فزایش آن جوهر بزرگ ثمن

💡 شهنشهی که کمر بسته در متابعتش امام مفترض الطاعه شاه قلعه گشا