معیب

معیب. [ م َ ] ( ع ص )عیب ناک. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). عیب ناک و معیوب. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). آهومند. دارای عیب.مُعَیِّب. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ):
زرّ سرخ ار شدپشیمانی سپید آتش گرفت
چون توان گفتن که مغشوش و معیبش یافتم.خاقانی.پس هر چند این احتیاج و تعلق بیشتر بود بیت معیب تر باشد. ( المعجم ص 218 ).
مال رفته عمر رفته ای نسیب
مال و جان داده پی کاله معیب.مولوی.|| ( اِ ) عیب. ( منتهی الارب ) ( غیاث ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). عیب. معاب. معابة. وصمت. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).
معیب. [ م ُ ع َی ْ ی َ ] ( ع ص ) معیوب. عیب ناک. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ):
چو آبی به یک جا مهیا شود
شود حوضه و آنگه به دریا شود
معیب بود تا بود در مغاک
معلق بود چون بود گرد خاک.نظامی.و رجوع به تعییب شود.
معیب. [ م ُ ] ( ع ص ) عیب کننده و عیب دار. ( غیاث ) ( آنندراج ).

(مَ ) [ ع. ] (ص. ) دارای عیب، عیب ناک، معیوب.

عیب دار، عیب ناک، معیوب، ناقص، ناراست.

دارای عیب عیبناک معیوب: [ پس هر چند این احتیاج و تعلق بیشتر بود معیب تر باشد. ] ( المعجم. مد. چا. ۲۱۸: ۱ )
عیب کننده و عیب دار

💡 «أَمَّا السَّفِینَةُ فَکانَتْ لِمَساکِینَ» امّا آن کشتی از آن قومی درویشان بود، «یَعْمَلُونَ فِی الْبَحْرِ» که کار میکردند در آن و بغلّه آن می‌زیستند، «فَأَرَدْتُ أَنْ أَعِیبَها» خواستم که آن را معیب کنم، «وَ کانَ وَراءَهُمْ مَلِکٌ» و در راه ایشان پادشاهی بود، «یَأْخُذُ کُلَّ سَفِینَةٍ غَصْباً (۷۹)» که هر کشتی که بی عیب بودی می‌بگرفت بناحق.

💡 مال رفته عمر رفته ای نسیب مال و جان داده پی کالهٔ معیب

💡 نگردد بایطا معیب این سخن که نظمیست بر گونه گون ماجرا

💡 زر سرخ ار شد پشیمانی سپید آتش گرفت چون توان گفتن که مغشوش و معیبش یافتم