معجر

معجر. [ م ِ ج َ ] ( ع اِ ) بر سر افکندنی زنان. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). مقنعه. ( غیاث ). مقنع و روپوش زنان و با لفظ بستن و در سر کشیدن و بر سر گرفتن به یک معنی مستعمل. ( آنندراج ). جامه ای که زنان بر سر می پوشند تاحفظ کند گیسوان آنها را و باشامه نیز گوینده ( ناظم الاطباء ). روپاک. چارقد. روسری. سرپوش. نصیف. خِمار. ج، معاجر. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ): 
فغان من همه ز آن زلف تابدار سیاه 
که گاه پرده لاله ست و گاه معجر ماه.رودکی.به مستحقان ندهی ازآنچه داری و باز
دهی به معجر و دستار سبزک و سیماک.عنصری ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).شبی گیسو فروهشته به دامن 
پلاسین معجر و قیرینه گرزن.منوچهری ( دیوان چ دبیرسیاقی چ 1 ص 57 ).ببسته سفالین کمر هفت و هشت 
فکنده به سر بر تنک معجری.منوچهری.بسی بر درخت گل از برگ و بارش 
گهی معجر و گاه دستار دارد.ناصرخسرو.با صد کرشمه بسترد از رویت 
با شرم گرد به آستی و معجر.ناصرخسرو.گشت به ناخن چو پیرهنش مرا روی 
شد ز طپانچه مرا چو معجر او بر.مسعودسعد.ناگهان برجست و معجر بست ماه دلفریب 
ماه در گردون بود من زیر معجر داشتم.امیرمعزی ( ازآنندراج ).از تف و تاب خنجر ترکان لشکرت 
در سرکشد به شکل زنان معجر آفتاب.انوری ( از آنندراج ).

(مِ جَ ) [ ع. ] (اِ. ) چارقد، روسری.
(مُ عَ جَّ ) [ ع. ] (اِمف. ) ۱ - آن که عمامه بر سر نهد. ۲ - یکی از اشکال خطوط اسلامی.

پارچه ای که زنان روی سر خود می اندازند، روسری، چارقد، باشامه.

روسری، چارقد، باشامه، پارچهای که زنان روی سرخودمی اندازند
( اسم ) ۱ - آنکه عمامه بر سر نهد. ۲ - یکی از اشکال خطوط اسلامی.

💡 مرده جهان ز باد سحر زنده چد دگر در باد معجر دم عیسی مریمست

💡 یک‌طرف مردان جان داده همه بی‌تقصیر یک طرف نسوان افتاده همه بی‌معجر

💡 ز ناز و ادا تن به معجر نداده به شرم و حیا رخ ز محرم گرفته