مصطبه

سکو، جایگاه

( مصطبة ) مصطبة. [ م ِ طَ ب َ ] ( ع اِ ) مصطبه. دکان ( = سکو ). ( از تاج العروس ). تخت ( در معنی سکو ). دکان مانندی که برای نشستن سازند، و به هندی چبوتره است. ( آنندراج ).دوکان مانندی که بر آن نشینند. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ). دوکان که بر آن نشینند. ( لغت نامه مقامات حریری ). دوکان. ( دهار ). سکو. سکو که بر آن نشینند. ج، مصطبات، مصاطب. ( یادداشت مؤلف ). || محل اجتماع مردمان. ج، مصاطب. ( ناظم الاطباء ). || جایگاه غربا، لغت بغدادی است. ( مهذب الاسماء ). جای غریبان. جایگاه گدایان. ایوانهای اطراف مسجد. ( زمخشری ). کاروانسرای غریبان. ( لغت نامه مقامات حریری ).
مصطبه. [ م ِ / م َ طَ ب َ / ب ِ ] ( از ع، اِ ) مصطبة. میخانه. و به صاد و به ضاد هر دو آمده ( یعنی مصطبه و مضطبه ). ( غیاث ) ( آنندراج ). میخانه و میکده. ( ناظم الاطباء ). دکانی که آنجا نشینند و شراب خورند و به سین و صاد ( یعنی مسطبه و مصطبه ) هر دو آمده است. ( یادداشت مؤلف )

(مِ یا مَ طَ بِ ) [ ع. مصطبة ] (اِ. ) ۱ - سکو، تخت. ۲ - محل اجتماع مردمان. ۳ - جایگاه گدایان. ۴ - میخانه، میکده.

مکان مخصوصی که اندکی از سطح زمین یا کف اتاق بلندتر باشد و کسی بر آن بنشیند، سکو، تخت.

سکو، تخت، مکان م صوص که اندکی ازسطح زمین یاکف اطاق بلندترباشدوکسی بر آن جلوس کند
( اسم ) ۱ - سکویی که بر آن نشینند ۲- مکانی که از سطح زمین یا کف اطاق اندکی بلندتر باشد و بر آن نشینند. ۳ - جایگاه مردم محل اجتماع مردمان. ۴ - جای غریبان جایگاه گدایان.۵- دکانی بر در میخانه که بر آن می نشستند و شراب میخوردند. ۶- میخانه میکده: شعر بمن صومعه بنیاد شد شاعری از مصطبه آزاد شد. ( نظامی. گنجین. گنجوی )
مصطبه میخانه

{mastaba} [باستان شناسی] سازه ای به شکل مکعب مستطیل از خشت که بر روی گورهای دورۀ عتیق و دورۀ پادشاهی کهن مصر بنا می شد