مسجع

مسجع. [ م َ ج َ ] ( ع اِ ) مقصد. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
مسجع. [ م ُ س َج ْ ج ِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از تسجیع. آنکه سخن با سجع و کلام مسجع می گوید. ( از اقرب الموارد ) ( از منتهی الارب ). رجوع به تسجیع شود.
مسجع. [ م ُ س َج ْ ج َ ] ( ع ص ) نعت مفعولی از تسجیع. رجوع به تسجیع شود. || کلام مسجع، که سجع داشته باشد. ( از اقرب الموارد ). که به سجع است. که سجع دارد. دارای سجع. باسجع. سخنی است که در آن سجع به کار برده شده باشد. ( کشاف اصطلاحات الفنون ). سخن با قافیه. ( غیاث ) ( آنندراج ). || عبارت است از آنکه شاعر بیتی را به چهار قسم متساوی کند، و بعد از رعایت سجع بر قافیه واحد، چهارم بر قافیه ای آورد که بنای شعر بر آن است. ( کشاف اصطلاحات الفنون ).صنعتی که شاعر شعر را چهار حصه کند و بعد رعایت سه سجع، حصه چهارم را بر قافیه ای که بنای شعر بر آن نهاده است تمام کند، چنانچه این بیت سعدی:
باز آ و در چشمم نشین ای دلستان نازنین
کاشوب و فریاد از زمین تا آسمانم میرود.
( از غیاث ) ( از آنندراج ).
و رجوع به سجع شود.

(مُ سَ جَّ ) [ ع. ] (اِمف. ) سخن با سجع و قافیه.

سخن دارای سجع و قافیه.

سخن با سجع و قافیه
( اسم ) کلام دارای سجع
کلام مسجع

رجوع شود به:سجع

سخن با سجع و قافیه.

💡 ازین سان سان غزل‌ها ها نسیمی می بگفتا تا موشح شح مسجع جع مرصع صع مکرر رر

💡 تو مقصودی ز الفاظ و عبارات نه این نظم مسجع یا مقفا

💡 شرح حق معامله هر طایفه در مقام خویش بر سبیل ایجاز و اقتصار داده آید ان شاء‌الله و از عبارات مغلق و الفاظ غریب و مسجعات تکلفی احتراز رود تا مبتدی و منتهی را مفید بود و خاص و عام را موافق «رب اشرح لی صدری و یسرلی امری و احلل عقده من لسانی یفقهوا قولی» و صلی الله علی محمد و آله.