مزی

مزی. [ م َزْی ْ ] ( ع مص ) بزرگ منشی و تکبر کردن. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( از ناظم الاطباء ). مخفف مزیة. زیادت و افزونی. ( آنندراج ) ( غیاث ).
مزی. [ م َ زی ی ] ( ع ص ) مرد خوش طبع زیرک. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). ظریف. ( اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ). || دارای مزیت. ممتاز. صاحب مزیت. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ):
زاهدی در غزنی از دانش مزی
بد محمد نام و کنیت سررزی.مولوی ( مثنوی چ نیکلسن ج 5 ص 171 ).
مزی. [ م ِزْ زی ی ] ( ص نسبی ) منسوب به مِزّه که مکان سرسبز و زیبائی است مجاور دروازه دمشق. ( سمعانی ).
مزی. [ م ِ ] ( اِخ ) محمدبن احمدبن عبدالرحیم، از منجمین و دانشمندان بزرگ. متولد به سال 690 هَ. ق. متوفی به سال 750 هَ. ق. از تألیفاتش: کتاب کشف الریب فی العمل بالجیب، و کتاب الروضات الزهرات فی العمل بربع المقنطرات، و کتاب کشف المریب فی العمل بالمجیب است. ( از الاعلام زرکلی ).
مزی. [ م ِ ] ( اِخ ) رجوع به یوسف بن عبدالرحمان بن یوسف شود.

(مَ یّ ) [ ع. ] (ص. ) ۱ - ظریف. ۲ - دارای مزیت، ممتاز.

دارای برتری و مزیت.

(صفت ) ۱- ظریف.۲- دارای مزیت ممتاز: زاهدی در غزنی از دانش مزی بد محمد نام و کنیت سررزی. ( مثنوی )
مکان سرسبز و زیبایی در دمشق

ظریف.
دارای مزیت، ممتاز.

💡 گفتم که به من رسید دردت بمزید گفتا خنک آن جان که بدین درد رسید

💡 بعد ازین از معدن «هل من مزید» نکته ای دیگر بگوش جان رسید

💡 نقل است که یک روز سخن حقیقت می‌گفت و لب خویش می‌مزید و می‌گفت: هم شراب خواره‌ام و هم شراب و هم ساقی.

💡 مزید اندر مزید اندر مزید است هنیئاً مزیدش را مزیدن

💡 آن نرگس جادو که شد افسانه یا فسون هر لحظه بغمزی دل و دین می برد از ما

💡 مزید شهرتم آنگه بود که بر خوانی زهی به جود تو ایام مکرمت مشهور