مبسم

مبسم. [ م َ س َ ] ( ع مص ) تبسم. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). تبسم و آن مصدر میمی است. ( از محیطالمحیط ) ( از ذیل اقرب الموارد ).
مبسم. [ م َ س ِ ] ( ع اِ ) دندان پیشین. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ) ( از محیطالمحیط ) ( از اقرب الموارد ).

(مَ سَ ) [ ع. ] (مص ل. ) تبسم کردن.
(مَ س ) [ ع. ] (اِ. ) دندان های پیشین.

۱. دندان پیشین.
۲. [مجاز] لب و دهان.

( اسم ) دندان پیشین: مولد من بکوهی است از کوههای آذربایگان بغایت خوش و خرم از مبسم اوایل جوانی خندان تر و از موسم نعیم زندگانی تازه تر جمع: مباسم.
دندان پیشین

تبسم کردن.
دندان‌های پیشین.

💡 مبسمه بلبلنی عابسه زلزلنی ما شطه شیبنی غیبته الف هرم

💡 اگر هر آفتابی جز به مهرش لب گشاید گل به سوزن های زر خورشید دوزد غنچه را مبسم

💡 از پرتو مل پردهٔ خورشید دریدند وز خندهٔ گل مبسم اشجار گشادند

💡 یا مبسما یحاکی درجا من اللالی یا رب چه درخور آمد گردش خط هلالی

💡 بر خودم گریه همی‌آید و بر خنده تو تا تبسم چه کنی بی‌خبر از مبسم دوست