مانگ

مانگ. ( اِ ) به معنی ماه باشد که قمر است. ( برهان ). ماه را گویند. ( فرهنگ جهانگیری ). به معنی ماه است. ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). مانک.ماه. ( ناظم الاطباء ). از اوستا، «مونغ». این کلمه در بعضی لهجه های ایرانی باقی مانده؛ کردی، «مانگ » «منگ » «مهنگ » ( ماه ). در طبری نیز «مانگ ». ( حاشیه برهان چ معین ):
به گرمی بدیشان یکی بانگ زد
کز آن بانگ تب لرزه بر مانگ زد.عنصری ( از انجمن آرا ).نتابد پیش مهر روی او مانگ
که از شش دانگ حسن اوست یک دانگ.؟.مه آتش پرستی ته دیم ور قدیمه
بهاره، بهشته، مهر و مانگه، نه دیمه.رضا قلیخان هدایت ( انجمن آرا ذیل دیم ).وی مانگ قسم یه چنی برزه
ماچ دوس کردن و ترس و لرزه.( ترانه کردی، یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).|| به معنی آفتاب هم به نظر آمده است و به معنی اول اصح است. ( برهان ). خورشید. ( ناظم الاطباء ).

(اِ. ) ماه، قمر.

= ماه

ماه، ماه آسمان
( اسم ) ماه قمر: بگرمی بدیشان یکی بانگ زد کزان بانگ تب لرزه بر مانگ زد. ( عنصری انجمن. )

اسم: مانگ (دختر) (کردی) (تلفظ: manag) (فارسی: مانگ) (انگلیسی: manag)
معنی: مانک، ماه

ماه
ماه، قمر.
ماه (اجرام آسمانی)
ماه (دوازده ماه سال)

💡 سپه بازدانست آواز او همانگه شدند آگه از راز او

💡 همانگه برآمد یکی تیره باد که هرگز ندارد کسی آن به یاد

💡 ز گردان سری با سپه شش هزار بدان جایگه کرد فرمانگزار