لغت نامه دهخدا
مال رو. [ رَ / رُو ] ( ص مرکب ) راه مال رو،راهی که با ستور بدان توان رفت. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). راهی که از آن با چارپایانی مانند اسب و استر و خر می توان عبور کرد. مقابل ماشین رو و شوسه.
مال رو. [ رَ / رُو ] ( ص مرکب ) راه مال رو،راهی که با ستور بدان توان رفت. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). راهی که از آن با چارپایانی مانند اسب و استر و خر می توان عبور کرد. مقابل ماشین رو و شوسه.
(رُ ) (ص مر. ) راه باریکی که در اثر رفت و آمد چهارپایان درست شده باشد.
ویژگی راه باریکی که فقط چهار پایان یا مردم پیاده می توانند از آن عبور کنند.
راه مال رو. راهی که از آن چارپایان ( اسب و استر و خر ) عبور کنند.
آندره نویسنده فرانسوی ( و. پاریس ۱۹٠۱ - ف. ۱۹۷۶ م. ) وی در سال ۱۹۵۹ م. بمقام وزارت فرهنگ فرانسه رسید. مهمترین آثارش عبارتند از: [ فاتحین ] [ امید ] و [ راههای خاموشی ].
راه باریکی که در اثر رفت و آمد چهارپایان درست شده باشد.
💡 در میان درختان میوه و کنار راه مالرو میانهٔ روستا، باغی کوچک وجود دارد. در درون این باغ، بوته طاقی روییده است که در ظاهر عمر زیادی دارد. مردم روستا به این بوته باور دارند و در کنار آن اتاقی برای برپایی نماز و خواندن دعا بنا کردهاند. مردم روستا این باغ را امامزاده پیر پیران نامگذاری کردهاند. در این باغ به جز این بوته طاق، اثر تاریخی دیگری دیده نمیشود.
💡 شارل دوگل او را به سمت وزیر اطلاعرسانی منصوب کرد. در این دوره آثاری در مورد هنر و فرهنگ منتشر کرد. پس از سقوط دولت دوگل به زندگی شخصی بازگشت. از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۴، مالرو کتاب ۳ جلدی موزه خیالی پیکرتراشی جهان را به چاپ سپرد. در سال ۱۹۵۸ هنگامی که دوگل مجدداً قدرت را به دست گرفت مالرو وزیر فرهنگ فرانسه شد. در این سمت او به تأسیس خانه فرهنگ در سراسر فرانسه پرداخت.
💡 ماریو بارگاس یوسا، او را نویسندهای دانست که بر نگارش اثرش عصر قهرمان تأثیر گذاشت. یوسا همچنین بیان کرد که آثارش را «با شور و شوق فراوان» میخوانده: «شاید در تمام صحنههایی که در عصر قهرمان اعمال جمعی یا زندگی دانشآموزان را همچون جامعهای وصف کردهام، صحنههایی از رُمانهایی مالرو را در نظر داشتهام که صحنهٔ جمعه را توصیف میکند. به نظر من در نوشتنِ جنبههای جمعی زندگی، رُماننویس بزرگی بود.»
💡 با کوشش سردبیر اکسپرس ژان ژاک سروان شرایبر نویسندگان نامداری همچون آلبر کامو، ژان پل سارتر، آندره مالرو، فرانسوا موریاک و فرانسواز ساگان در این مجله ستون مخصوص داشتند و قلم زدند.