قمیص

قمیص. [ ق َ ] ( ع اِ ) آنچه بر پوست بدن پوشند. ( اقرب الموارد ). پیرهن. ( منتهی الارب ). و جز از پنبه نباشد و آنچه از پشم بود قمیص نیست. ( منتهی الارب ). و قیل لایکون الا من قطن و اما من الصوف فلا. ( اقرب الموارد ). و گاهی مؤنث آید. ( منتهی الارب ). مذکر و مؤنث. ( اقرب الموارد ). پیراهن. از لاتینی کمیسیا است. لغویین عرب هم گویند قمیص کلمه اجنبی است. ( یادداشت بخط مؤلف ). || ( ص ) ستور که صاحب خود را بجنباند و حرکت دهد. || ( اِ ) پوستی که بچه در وی باشد در رحم. || غلاف دل. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). ج، قُمُص و اَقمِصَه و قُمصان. ( اقرب الموارد ).

(قَ مِ ) [ ع. ] (اِ. ) پیراهن.

پیراهن، اقمصه جمع

پیراهن.

💡 سرم خوش است، باین سرخوشت کنم کاینک قمیص یوسفی آورد ریح رحمانی

💡 بوی قمیص یوسف گل پیرهن وزید زد چاک دست غم بگریبان مصطفی

💡 بی شک، آزرده می شود بدنت گر بپوشی تو را از حریر قمیص