فواضل

فواضل. [ ف َ ض ِ ] ( ع ص، اِ ) نعمتهای بزرگ و سترگ یا نیکو و خوبترین. ( منتهی الارب ). بخششهای بزرگ. عطاهای نیکو. ( فرهنگ فارسی معین ). بعضی از محققین نوشته اند که فواضل جمع فاضله است که صیغه اسم فاعل باشد، چون وصف فاعلیت امر متعدی است لهذا استعمال فواضل در اوصاف متعدیه می باشد یعنی صفاتی که از فاعل بسوی مفعول منتقل تواند شد چنانکه عطا و علم و هنر و ادب. اما فضائل - بعکس فواضل - جمع فضیلت است که صیغه صفت مشبهه باشد، چون صفت مشبهه از اوصاف لازم ذاتیه است لهذا استعمال فضائل در اوصاف لازمه می باشد یعنی در صفاتی که متعدی به غیر نتواند شد مانند حسن و ذکا و قوت و حیا و اصالت و غیره. ( فرهنگ فارسی معین از غیاث و آنندراج ). || فواضل المال؛ کرایه و دیگر فواید و مرافق مال، و از اینجاست که چون شتران دور روند گویند: قلت فواضله. ( منتهی الارب ).

(فَ ض ) [ ع. ] (اِ. ) جِ فاضله، بخشش - های بزرگ، عطاهای نیکو.

= فاضله

جِ فاضله؛ بخشش -‌های بزرگ، عطاهای نیکو.

💡 معایش دگران از فواضل کرمت زیاده گشت و مراکم چرا شده است اجرا

💡 عزیز مصر ولای تو از فواضل جود هزار یوسف کنعانِ دل خریده به سیم

💡 نرسد ز سنگدلی جراحت کاوشش به جگر دگر اگر از فواضل جود خود کرمت وظیفه کان دهد

💡 خلاصه اینکه فواید بسیار اخرویه و مثوبات جزیله صفت خجسته عدل و دادخواهی بالاترین فواید و از فواضل باقیان صالحات است.

💡 فرخی - رحمه الله تعالی - وی نیز در ایام دولت یمین الدوله بود و از فواضل انعامات وی مالی خطیر به دست آورد و عزیمت تماشای سمرقند کرد.