غم فزا

غم فزا. [ غ َ ف َ ] ( نف مرکب ) آنکه یا آنچه غم افزاید. افزاینده غم. غم افزا. غم فزای. رجوع به غم و غمفزای شود.

(ی ) (غَ. فَ ) [ ع - فا. ] (ص فا. ) آن که یا آن چه اندوه شخص را زیادتر کند.

آن که یا آنچه غم و اندوه شخص را زیادتر کند، افزایندۀ غم: آن غم گسار دینه مرا غم فزای گشت / وآن غم فزای هست کنون غم گسار من (ناصر خسرو: ۲۹۸ ).

غم فزای:غم افزا، افزاینده غم، آنکه یا آنچه غم واندوه شخص رازیادترکند

آن که یا آن چه اندوه شخص را زیادتر کند.

💡 غم فزائی کرد اگر هجران شبی نیز روزی وصل غمخواری کند

💡 آمد چو وقت رفتن، ازین باغ غم فزا بر پای نخل عمر کند آب تیشگی

💡 قهر و لطف به گاه راحت و رنج غم فزاینده است و شادی سنج

💡 خاک وطن کلیم زبس غم فزا شده است گل تا بود مقیم چمن وا نمی شود

💡 درآن پر بلا پهنه ی غم فزای سراپرده ی شاه شد عرش سای

💡 شبی چون هجر تو در غم فزائی شبی چون عیش من در عمر کاهی