فروگیر

فروگیر. [ ف ُ ] ( نف مرکب ) مرخم فروگیرنده. احاطه کننده. محاصره کننده. رجوع به فروگرفتن شود.

مرخم فرو گیرنده. احاطه کننده

💡 دمه دم فروگیر چون چشم گرگ شده کار گرگینه دوزان بزرگ

💡 گرز موی خامه شنگرفی جهد بر صفحه‌، زان نکته‌ای شیرین فروگیر و دهانش را بکش

💡 به اول چکد قطره قطر از سحاب به آخر جهانی فروگیرد آب

💡 آن بچهٔ نوزاده فروگیر که مادرش شش ماه فرو خفته درآغوش مه و هور

💡 بسا نحیف نهالا که ‌گر نپیراییش فضای باغ فروگیرد از فروع و فنن

💡 هین رخت فروگیر و بخوابان شتران را آخر بگشا چشم که در دست رضایی