فروغ

فروغ. [ ف ُ ] ( اِ ) به معنی فروز است که شعاع و روشنی و تابش آفتاب و آتش و غیره باشد. ( برهان ). روشنایی. نور. ( یادداشت بخطمؤلف ). افروغ. ( حاشیه برهان چ معین )

(فُ ) (اِ. ) روشنی، پرتو.

۱. روشنی، پرتو.
۲. [مجاز] رونق، جذابیت: ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما / آبروی خوبی از چاه زنخدان شما (حافظ: ۴۰ ).

افروغ:فروز، روشنی، پرتو، تابش آفتاب یا آتش
فارغ شدن. پرداختن از کاری

اسم: فروغ (دختر) (فارسی، عربی) (تلفظ: foruq) (فارسی: فروغ) (انگلیسی: forugh)
معنی: روشنی، تابش، نور، پرتو، شعله ی آتش، ( به مجاز ) رونق، روشنی ای که از آتش، خورشید و دیگر منابع نورانی می تابد، درخشندگی و جذابیت، ( به مجاز ) امید به زندگی و شوق و اشتیاق، ( اَعلام ) فروغ فرخزاد [، شمسی] شاعره ی ایرانی از مردم تهران، از آثار اوست: اسیر، دیوار، عصیان و تولدی دیگر، روشنی که از آتش، خورشید، و دیگر منابع نورانی می تابد، شعله آتش

روشنی، پرتو.
فروغ به معنای روشنایی است.

💡 ز سام است مر دیده‌ام بی‌فروغ بداندیش می‌ساخت زین‌سان دروغ

💡 که ای فروغ جمال تو آفتاب منیر شکوه حسن تو چون آفتاب عالم‌گیر

💡 از فروغ روی همچون ماه و خورشیدت دگر دیدهٔ جان من بیچاره بینا کرده‌ای