فتاده

💡 دور از آن گوهر است خانه زین چون نگین خانه فتاده نگین

💡 مشو گستاخ چون او گردد آگاه بود بیشک فتاده در بن چاه

💡 کنون آن رسم از بس برفتاده کمان را کس نمی سازد کباده

💡 مه رخم، سرو قامت افتاده ست راستی را، قیامت افتاده ست

💡 ز برق لعل سم باد پای شه آتش فتاده بینم در خاک چین بآب کبود

💡 از خال تو افتاده بدام ار چه بود باز مرغ دل من مایل این دانه ندانم

💡 در اشعار کلاسیک فارسی، تصویر گل‌های فتاده بر زمین پس از طوفان، نمادی از غم و اندوه و شکست در زندگی است.

💡 او پس از سال‌ها تلاش برای رسیدن به قله موفقیت، ناگهان با یک حادثه ناگوار و شکست‌های ناخواسته در زندگی خود فتاده بود.

💡 با نگاه به ویرانه‌های این شهر قدیمی، مشخص است که چه دوران سختی بر این سرزمین و مردمانش فتاده و آن‌ها را رنجور کرده است.