فایت

فایت. [ ی ِ ] ( ع ص ) فائت. ازمیان رفته. فوت شده: اگر غفلت و تقصیری در راه آید فرصت فایت گردد. ( سندبادنامه ص 218 ). اگر آن نکته ها به دست نیامده باشد غبنی باشد از فایت شدن آن. ( از بیهقی ). رجوع به فائت شود.

(یِ ) [ ع. فائت ] (ص. ) از میان رفته، نیست شده.

( اسم ) از میان رفته فوت شده فائت از حواشی ( کتاب ).

فائت
از میان رفته، نیست شده.

💡 او به مغرب، کار سلطان را به مشرق ساخته نیک بنگر چون بدو باشد کفایت را گذر

💡 ای به نزد کفایت تو کفایت باد پیمای و کژ چو نای و چو چنگ

💡 ترا نصیحت کردست کز کفایت و جود کرانه گیر و بتقدیر سال بخش اموال

💡 از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به همه مردان بی‌کفایت اشاره کرد.

💡 که درگه نشینان شه را تمام کفایت شد آن نزل در صبح و شام

💡 طبع او را ز لطافت صفت لفظ مسیح کف او را ز کفایت اثر دست کلیم