لغت نامه دهخدا
غزل پرداز. [ غ َ زَ پ َ ] ( نف مرکب ) غزل سرا. غزلباف. غزل گو. غزلخوان.
غزل پرداز. [ غ َ زَ پ َ ] ( نف مرکب ) غزل سرا. غزلباف. غزل گو. غزلخوان.
( ~. پَ ) [ ع - فا. ] (ص فا. ) ۱ - غزل سرا. ۲ - مطرب.
غزل سرا، غزل گو، غزل خوان.
( صفت ) ۱ - غزلسرا ۲ - مطرب.
غزل سرا.
مطرب.
💡 غزل پردازم اینک از دو بیت خود دو مصرع را کنم مطلع که حسن آفتاب از فرقدان بینی
💡 خیز ای مطرب غزل پرداز باده در جام ریز و عود بساز
💡 گه کنی میل غزل پردازی عشق با طرفه غزالان بازی
💡 تو نوغزالی و من جامی غزل پرداز که از تو پی به غزلهای آبدار برم