غر زدن

غر زدن. [ غ ُ زَ دَ ] ( مص مرکب ) آهسته سخن گفتن از سر خشم. غرغر کردن. ( فرهنگ نظام ). سخن گفتن اعتراض آمیز. با کلماتی نامفهوم ناخرسندی نمودن. لندیدن. قر زدن. غر و لند کردن. رجوع به غر و قر زدن شود. || پنهان راضی کردن و بردن زن فاحشه و امرد. ( فرهنگ نظام ). فریفتن.
- غر زدن دختری یا زنی را؛ او را فریفتن به امری نامشروع. گول زدن و از راه بردن دختر یا زنی.

( ~. ~. ) (مص م. ) قر زدن، فریفتن دختر یا زنی برای کامجویی از او.
(غُ. زَ دَ ) (مص ل. ) (عا. ) با خشم و اعتراض زیر لب سخن گفتن.

( مصدر ) راضی کردن و فریفتن دختر یا زنی برای آرامش با او.

با خشم و اعتراض زیر لب سخن گفتن.
قر زدن؛ فریفتن دختر یا زنی برای کامجویی از او.

💡 شوخ من مست شد و ساغر می زد بسرم شوخی و مستی و ساغر زدنش را نگرید

💡 آنکه حرف از بیم بدنامی نزد با ما کلیم نیکنامی باشدش با مدعی ساغر زدن

💡 در عصر رکن الدوله من باید کنم ساغر زدن عشرت نه امروز ار کنم، مستی بباید پس کیم

💡 یک جهان لطف است ازو بعد از تواضعهای عام سر ز من پیچیدن اندر حالت ساغر زدن