عنبری

عنبری. [ عَم ْ ب َ ] ( ص نسبی ) منسوب به عنبر. آلوده به عنبر. معطر و خوشبو و یا سیاه و مشکی:
به عنبرفروشان اگر بگذری
شود جامه تو همه عنبری.( هجونامه منسوب به فردوسی ).صفت چند گویی ز شمشاد و لاله
رخ چون مه و زلفک عنبری را.ناصرخسرو.بالای سرو بوستان قدی ندارد دلستان
خورشید با رویی چنان مویی ندارد عنبری.سعدی.برِ حریر تنت عنبری و کافوری
دو خادمند یکی عنبر و یکی کافور.نظام قاری. || سنگی زمین رنگ است که بسبزی زند، و بر او نقطه سیاه و زرد و سفید بود، و از او بوی عنبر آید. ( نزهةالقلوب ). || نوعی از سیب. ( آنندراج ). || نوعی از خربوزه. محسن تأثیر در تعریف خربوزه چنین گفته است:
هر عنبریش بطعم شکر
بگرفته خراج بوز عنبر.( از آنندراج ).
عنبری. [ عَم ْ ب َ ] ( ص نسبی ) منسوب به بنی العنبر که در حال تخفیف بلعنبر میشود. ( از انساب سمعانی ). رجوع به عنبر و عنبریان شود.
- عنبری البلد؛ مثلی است در هدایت، زیرا بنی عنبر هدایت کننده ترین اقوام بودند.و در هدایت بدانها مثل زده اند. ( از اقرب الموارد ) ( از منتهی الارب ).
عنبری. [ عَم ْ ب َ ] ( اِخ ) ابراهیم بن اسماعیل طوسی عنبری، مکنی به ابواسحاق.وی از حفظه حدیث بود و محدث زمان خود در طوس بشمارمی رفت. و بسال 218 هَ.ق. درگذشت. او را مسندی است بزرگ. ( از الاعلام زرکلی از تذکرةالحفاظ ج 2 ص 225 ).
عنبری. [ عَم ْ ب َ ] ( اِخ ) نام وی عبیداﷲبن حسن عنبری است. رجوع به عبیداﷲ شود.
عنبری. [عَم ْ ب َ ] ( اِخ ) نام وی علی بن حصین بن مالک بن... تمیمی و کنیه اش ابوالبحر است. رجوع به علی عنبری شود.

( ~. ) [ ع - فا. ] (ص نسب. ) منسوب به عنبر. ۱ - معطر، خوشبو. ۲ - به رنگ عنبر، سیاه.

۱. خوش بو.
۲. خوش بو و سیاه رنگ مانند عنبر.

نام وی علی بن حصین بن مالک بن... تمیمی و کنیه اش ابوالبحر است

منسوب به عنبر.
معطر، خوشبو.
به رنگ عنبر، سیاه.

💡 اندر پدر همی نگر و دل شده مباش بر زلف عنبرین و رخان چو ارغوان

💡 نسیم صبح که بویی بود ز باد بهشت ز نکهت خم زلف تو عنبری آموخت

💡 چون فاخته بنالم اکنون که مر ترا شد همچون گلوی قمری زآن خط عنبرین لب

💡 شد حسن خط یکی صد ازان خال عنبرین مسعود کرد اختر سعد این وبال را

💡 که می گوید که چشمش نرگسینست که می گوید که زلفش عنبرینست

💡 ای بزیر زلف تو سایه نشین خورشید و ماه زلف و رویت در نقاب عنبرین خورشید و ماه