عجن

عجن. [ ع َ ] ( ع مص ) آرد سرشتن. ( تاج المصادر ). بسرشتن آرد را و خمیر کردن آن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). || برعجان کسی زدن. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). || دست زدن شترماده بر زمین در رفتن. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || تکیه بر زمین نمودن و برخاستن از جهت پیری و ضعف. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).
عجن. [ ع َ ج َ ] ( ع مص ) فربه شدن اشتر. ( تاج المصادر ) ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || آماسیدن میان فرج و دبر ناقه. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).
عجن. [ ع َ ج ِ ] ( ع ص ) شتر فربه پرگوشت. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). یقال بعیر عجن و ناقة عجنة. ( اقرب الموارد ).
عجن. [ ع ُ ج ُ ] ( ع اِ ) ج ِ عِجان. ( منتهی الارب ). رجوع به عجان شود. || ج ِ عجین. ( منتهی الارب ). رجوع به عجین شود.

(عِ جْ ) [ ع. ] (مص م. ) ۱ - سرشتن هر چیزی. ۲ - خمیر کردن.

خمیر کردن، سرشتن.

جمع عجان جمع عجین

سرشتن هر چیزی.
خمیر کردن.

💡 بدا وان بدا غیبنی هکذی صیرنی از عجنی عن وطنی غرنی شردنی

💡 چو عجن سوخته بشناخت آتش ز عالم دست با او کرد درکش

💡 جاء امیر عشقه ازعجنی جنوده امددنی بنصرة، قلت له فهکذی

💡 تو در عجم بکفایت بدان صفت مثلی که در عرب بشجاعت ز بیر و بوالمعجن