عاقد

عاقد. [ ق ِ ] ( ع ص ) عقدکننده. || گره زننده. ( غیاث اللغات ). استوارکننده. ( اقرب الموارد ). || جاء عاقداً عنقه؛ آمد خم کننده گردن خود را از روی تکبر. ( اقرب الموارد ). || در اصطلاح فقها، اجراکننده صیغه در معامله. || کسی که عقد نکاح بندد. ( ناظم الاطباء ). || آهوی گردن کج کرده یا گردن بر سرین نهاده. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( اقرب الموارد ). || ناقه ای که گره کند دم خود را و آن علامت آبستنی است از وی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ).

(ق ) [ ع. ] (اِفا. ) ۱ - پیمان کننده. ۲ - کسی که قرارداد می بندد. ۳ - اجرا کننده صیغة عقد.

۱. اجراکنندۀ صیغۀ نکاح یا معامله.
۲. (صفت ) [منسوخ] محکم کنندۀ پیمان.

گره زننده، محکم کننده پیمان، عقدکننده، اجراکننده صیغه نکاح یامعامله
( اسم ) ۱ - عهد کننده پیمان کننده. ۲ - گره زننده استوار کننده. ۳ - اجرا کننده صیغه در معامله. ۴ - کسی که عقد نکاح بندد جمع عاقدین. یا عاقد قرارداد. کسی که قرار دادی را با شخصی یا موسسه ای دولتی منعقد سازد.

💡 بی‌قراری گر به ظاهر بودش از عقد قرار عاقد آن را به باطن محرم اسرار بود

💡 گر چون مگس سماع کن و دست برزنم باری چو مور عاقد زنّار نیستم

💡 اما عاقد و لفظ عقد، همچنان است که در بیع گفتیم.