عاطر. [ طِ ] ( ع ص ) دوست دارنده عطر. عطردوست. ( اقرب الموارد ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). ج، عُطُر. || بوی خوش دهنده. بوی خوش دارنده. ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ):
من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم
لطفها میکنی ای خاک درت تاج سرم.حافظ.و از خاطر عاطر اصحاب فضل و هنر استمداد همت نمود. ( تاریخ قم ص 3 ).
(طِ ) [ ع. ] (اِفا. ) ۱ - بوی خوش دهنده. ۲ - دوست دارندة عطر، عطر دوست.
خوش بو.
دوستدارع ر، کسی که همیشه عطربزند، خوشبو
( اسم ) ۱ - بوی خوش دهنده. ۲ - دوست دارنده عطر عطر دوست.
💡 ز آفرین تو شاها به خاطر عاطر چو منطقی کنم آن را که از جمادات است
💡 من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم لطفها میکنی ای خاک درت تاج سرم
💡 گرچه از پیشگه خاطر عاطر دوریم هم مگر یاد کند لطف تو گاهی ما را
💡 از عطر بوی دارد گویی مدیح تو زیرا که خاطرم به مدیح تو عاطرست
💡 خسروا گر خاطر عاطر نمیگردد ملول تا فرو خوانم مدیحی چون خطابت مستطاب
💡 تا نگردد خاطر عاطر ز اطنابم ملول کرد خواهم بر دعای دولتت ختم مقال
