عاذل

عاذل. [ ذِ ] ( ع ص )ملامت کننده. ج، عَذَله، عُذّال، عاذِلات، عَواذل. ( منتهی الارب ) ( مهذب الاسماء ) ( غیاث اللغات ):
مرا گفت ای ستمکاره بجانم
به کام حاسدم کردی و عاذل.منوچهری.|| ( اِ ) رگ خون استحاضه که از آن خون سیلان پیدا میکند. ( منتهی الارب ) ( مهذب الاسماء ). || نام ماه شعبان یا شوال در جاهلیت. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( مهذب الاسماء ) ( السامی فی الاسامی ).

(ذِ ) [ ع. ] (اِفا. ) سرزنش کننده، ملامت - کننده.

ملامت کننده، نکوهش کننده، سرزنش کننده، ملامتگر.

( اسم ) ملامت کننده ملامتگر جمع عذله عذال عذل عاذلات عواذل.

[ویکی فقه] به رگ زیرین رحم، عاذل می گویند.
عاذل رگی در پایین رحم زن است. گفته شده خون استحاضه از آن خارج می شود.

💡 مرا خواهد گریزاندن به شعبان جفای حاسد و غوغای عاذل

💡 غار جسمی ان یراه عاذل او عاذر انه یحکی صفاتا من صفات شمس دین

💡 مرا گفت: ای ستمکاره به جانم! به کام حاسدم کردی و عاذل

💡 انی امرؤ لایبالی کلما عذلوا ان شت یا عاذلی قم ناد فی‌الناس

💡 و من الدلائل ان یری من عزمه طوع الحبیب و ان الح العاذل

💡 عاذلا چندین سرائی ماجرا پند کم ده بعد از این دیوانه را