ظهری

ظهری. [ ظِ ] ( ص نسبی ) منسوب به ظهر که بطنی است از حِمْیَر. ( سمعانی ).
ظهری. [ ظِ ری ی ] ( ع ص ) پس پشت انداخته. فراموش کرده. قوله تعالی: ورأکم ظهریاً ( قرآن 92/11 )؛ أی بظهر و هو ان تنساه و تغفل عنه. ( مهذب الاسماء ). || شتر آماده جهت حاجت. ج، ظهاری.

( صفت ) هنگام ظهر میانه روز.
پس پشت انداخته. فراموش کرده

💡 آن نیست را که خالق هست آفرید و نیست چون بنگرم به چشم دقایق تو مظهری

💡 ما به تو مستظهریم از همه عالم نزد تو مقبول به که از همه مردود

💡 گر تو ز ما فارغی وز همه کس بی نیاز ما به تو مستظهریم وز همه عالم فقیر

💡 نه آدمی نه فرشته نه حوری و نه پری چه مظهری تو که هر جا دلی بود ببری

💡 آن مظهری که سر عیان زو عیان نمود جستم بهر دو کون و ندیدم ورای دل

💡 بدانسان مظهری شد جان پاکت جان جانان را به چشم اهل بیتش این زمان خود جان جانانی