ظبی

آهو، غزال

ظبی. [ ظَب ْی ْ ] ( ع اِ ) آهو. غزال. ابووَثاب. ج، ظِباء، ظَبیات، ظب، ظُبی. و رجوع به صبح الاعشی ج 2 ص 45 شود. || اسب فربه. || نشان و داغی بعضی عرب را. || ( اِخ ) نام مردی است. || نام وادیی است متعلق به بنی تغلب در ساحل فرات. || نام موضعی است. || نام ریگزاری است و برخی گفته اند نام شهری است نزدیک ذی قار و قول امروءالقیس را بدان تفسیر کنند:
و تعطوا برخص غیر شَثْن کأنّه
اساریع ظبی أو مساویک اسحل.
|| قرن ظبی؛ کوهی است در دیار بنی اسد بین سعدیه و مُعاذة. || نام آبی است از غطفان و بنی جحاش بن سعدبن ذبیان. || عین ظبی؛ موضعی است بین کوفه و شام. ( معجم البلدان ).
ظبی. [ ظُ بی ی ] ( ع اِ ) ج ِ ظَبی.
ظبی. [ ظَب ْی ْ ] ( اِخ ) کنیزکی ازآن ِ سعید فارسی که بر عصابه وی به زر نوشته بود:
العین ُ قارئةٌلِما کتبت
فی وَجْنتی اَنامِل ُ الشجن.( عقدالفرید ج 8 ص 137 ).
ظبی. [ ظُ ب َی ی ] ( اِخ ) آبی است در خاک حجاز که دور از جاده حاج عراق واقع و میان آن تا النقرة یک روز فاصله است.
ظبی. [ ظُب ْ با ] ( اِخ ) ناحیه ای است از سواد عراق نزدیک مداین.

(ظَ ) [ ع. ] (اِ. ) آهو، ج. ظب، ظباء، ظبیات.

آهو، غزال.

آهو، غزال
آهو جمع ظب ظبائ ظبیات.
جمع: ظبی

آهو،
ظب، ظباء، ظبیات.