صفع

صفع. [ ص َ ] ( ع مص ) سیلی زدن کسی را یا نرم زدن پس گردن کسی را. ( منتهی الارب ). سیلی زدن. ( دهار ) ( غیاث ) ( تاج المصادر بیهقی ) ( مصادر زوزنی ). قفا که زنند کسی را. طپانچه زدن. مشت بر قفای کسی زدن. || ( اِ ) پشت گردنی:
صدهزاران صفع را ارزانیم
گر زبون صفعها گردانیم.مولوی.گفت صوفی را چه باک از صفع حیز
با چنین بیمار کمتر کن ستیز.مولوی ( مثنوی چ علاءالدوله ص 547 ).بر قفای صوفی آن حیرت پرست
راست می کرد از برای صفع دست.مولوی.رجوع به صفعة شود.

(صَ ) [ ع. ] ۱ - (مص م. ) سیلی زدن کسی را. ۲ - نرم پس گردنی زدن. ۳ - (اِ. ) پشت گردنی.

با کف دست بر پشت گردن یا بدن کسی زدن، سیلی زدن.

۱ - ( مصدر ) سیلی زدن کسی را. ۲ - نرم پس گردنی زدن. ۳ - ( اسم ) پشت گردنی.

سیلی زدن کسی را.
نرم پس گردنی زدن.
پشت گردنی.

💡 بس کسان صفعش زدند اندر مزاح بس کسان گفتند ای صاحب‌فلاح

💡 خود همان بندگی کند دفعش راند از پیش تو بصد صفعش

💡 بر قفای صوفی حمزه‌پرست راست می‌کرد از برای صفع دست

💡 صفع شاهان خور مخور شهد خسان تا کسی گردی ز اقبال کسان

💡 ای هوا را طب خود پنداشته بر ضعیفان صفع را بگماشته