شب خانه

شب خانه. [ ش َ ن َ / ن ِ ] ( اِ مرکب ) خانه شب. شبستان که حرم سرای پادشاهان باشد. ( از برهان ). مرادف شبستان. ( آنندراج ). شبستان وحرم سرای پادشاهان. ( ناظم الاطباء ). || خانه ای که شبها درویشان در آن به سر برند. ( ناظم الاطباء ) ( از برهان ). خانه ای را گویند که برای نزول غربا و فقرا در شب مقرر کرده باشند. ( آنندراج ):
بنا کرد و نان داد و لشکر نواخت
شب ازبهر درویش شبخانه ساخت.سعدی.|| خلوتگاهی که شبها در آن عبادت کنند. ( ناظم الاطباء ).
شب خانه. [ ش َ ن َ / ن ِ ] ( اِخ ) دهی از دهستان حسن آباد بخش کلیبر شهرستان اهر. 176 تن سکنه دارد. آب آن از رودخانه و چشمه و محصول آن غلات ومیوه جنگل است. ( از فرهنگ جغرافیائی ایران ج 4 ).

(شَ نِ ) (اِمر. ) شبستان.

خانه ای که شب ها درویشان در آن به سر می برند.

۱ - خوابگاه. ۲ - حرمسرا. ۳ - قسمتی از مسجدهای بزرگ که دارای سقف است.

شبستان.

💡 چون خواست مرا دور جهان شعبده باز تاریک چو شب خانه بخت ناساز

💡 ظالمانند به دوران تو انجم زان روی روز و شب خانه ایشان همه زیر و زبرست

💡 گفت امشب خانه‌ات روشن کنم چون آفتاب بر کف هر ذره‌ام باشد چراغ تازه‌ای

💡 دفتر مدح تو اندر پیش بنهم روز و شب خانه بفروزم بآتش، پر کنم کوی از پری

💡 چیست آن خسرو سیمین‌بدن زرین‌تاج؟ که به شب خانهٔ فولاد نشیمن دارد

💡 چونکه امشب خانه از مردم تهی است خفتن ما هر دو، شرط عقل نیست