شاهسوار

شاه سوار. [ س َ ] ( اِ مرکب ) شهسوار. کسی که در سواری اسب و غیر آن ماهر است.( فرهنگ نظام ). شهسوار و فارس و راکب بزرگوار و باعظمت. ( ناظم الاطباء ). فرد ممتاز در سواری:
ای شاه سوار ملک هستی
سلطان خرد به چیره دستی.نظامی.کین شاه سوار شیرپیکر
روی عربست و پشت لشکر.نظامی.بدامن کوهی خواهی رسید شاه سواری ترا پیش خواهد آمد. ( انیس الطالبین ص 28 ).

(سَ ) (اِمر. ) ۱ - سوار دلاور و چالاک. ۲ - اسب شاه.

سوار دلاور و چالاک و ماهر در سواری اسب.

۱ - سوار دلاور. ۲ - بهادر پهلوان جنگجو. ۳ - مرکب شاه مرکوب شاه.

سوار دلاور و چالاک.
اسب شاه.

💡 شاهسوارا، ز خط تا بکشیدی سپه ز آتش دل در هوا صد علم افراشتیم

💡 آن گرد که بر عرش کله گوشه شکسته است از جلوه آن شاهسوارست ببینید

💡 چون گرد ز من نیست اگر پست وبلندم خاک ره آن شاهسوارم چه توان کرد

💡 گر براند سویم آن شاهسوار چابک من نثارش کنم این جان گرانمایه سبک

💡 همان چو گرد در این وادی تمام‌خطر قفای شاهسواری که داشتم دارم

💡 به دام شاهسواری فتاده ام صائب که لاله لاله چکد خون ز نعل گلگونش