سگالد

ورق کسی برگشتن، روزگار به او بد آوردن. مگر بد سگالد بدو روزگار/ به جان و تن خود خورد زینهار «فردوسی»

💡 درد مست نادان گریبان مرد، که با شیر جنگی سگالد نبرد؟

💡 به ماه و به مهر و روان و سروش که گر بد سگالد به تو شاه کوش

💡 چون فلک نسگالدت جز نیکویی بدسگالت را بدی گو می‌سگال

💡 غم پادشاهی جهانجوی راست ز گیتی فزونی سگالد نه کاست

💡 دلم هرگه که بی صبری سگالد ز تنهایی و بی یاری بنالد

💡 توی رانده چو از ده روستایی که آن ده را سگالد کدخدایی