سوداگری

سوداگری. [ س َ / سُو گ َ ] ( حامص مرکب ) تجارت. معامله. ( آنندراج ). تجارت. بازرگانی. معاوضه. مبادله:
بسوداگری دست با وی ببست
همآنجا همه روز تا شب نشست.فردوسی.

( ~. گَ ) (حامص. ) تجارت، بازرگانی.

کسب و تجارت.

تجارت بازرگانی.

سوداگری (mercantilism)
(یا: مرکانتیلیسم) نظریۀ اقتصادی، مربوط به قرون ۱۶ تا ۱۸، دایر بر این که ثروت هر کشور (به شکل شمش یا خزانه) عامل اساسی رفاه و پیشرفت هر کشور است. براساس این هدف، تجارت خارجی باید به گونه ای تنظیم شود که صادرات بیش از واردات باشد و در صورت لزوم، دولت باید در امر اقتصاد مداخله کند (مثلاً، به صادرات یارانه دهد و بر واردات مالیات وضع کند). آدام اسمیت در کتاب چهارم ثروت ملل (۱۷۷۶) نظریۀ ثروت شمش را رد کرد.

تجارت، بازرگانی.

💡 عقل و دین از کافریهای تو خوار عشق از سوداگریهای تو خوار

💡 کشک و پشم و میش و گاو آورده بود تا کند سوداگری از بهر سود

💡 قلزم تردامنی را ما کهن سوداگریم کشتی پرمایه ما، ساغر سرشار بس

💡 مرا ننگ از شعر و از شاعری است خود این کار پستی ز سوداگری است

💡 مر شما را نیز در سوداگری دست کی جنبد چو نبود مشتری

💡 سر سوداگریت با سر سودایی ماست وه که سرمایه هر سود و زیانی گل من