سرگردانی

سرگردانی. [ س َ گ َ ] ( حامص مرکب ) حیرانی. تحیر. درماندگی. راه به جائی نداشتن. بیچارگی:
در گردش خویش اگر مرا دست بدی
خود را برهاندمی ز سرگردانی.خیام.ز سرگردانی تست اینکه پیوست
به هر نااهل و اهلی میزنم دست.نظامی.همچو گویی کرده ای گم پا و سر
این چه سرگردانی است ای بی خبر.عطار.ذکر سودای زلیخاپیش یوسف کرده اند
حال سرگردانی آدم به رضوان گفته اند.سعدی.سر عاشق که نه خاک در معشوق بود
کی خلاصش بود از محنت سرگردانی.حافظ.

۱. سرگشتگی، حیرت.
۲. آوارگی.

۱ - سر گشتگی حیرانی. ۲ - آوارگی دربدری.

💡 جان برای تو که هم جانی و هم جانانی سر فدای تو وگرنه من و سرگردانی

💡 سرگردان شد دلم به سر، گردان شد تا از چه گرفت این همه سرگردانی

💡 رحم می آید به سرگردانیم پروانه را خانه روشن از چراغ آسیا باشد مرا

💡 در بادیهای که دانشش نادانی است گردون را بین که جمله سرگردانی است

💡 چون فلک باشد مسلسل دور سرگردانیم گردباد انگشت حیرت گشت در صحرای من

💡 به خیال قدش ای ماه چه سرگردانی راه در عالم بالا نه تو داری و نه من