سر بردن

سر بردن. [ س َ ب ُ دَ ] ( مص مرکب ) بسر بردن. ( آنندراج ). طی کردن. گذراندن. انجام دادن:
بسر برده یک ماه سام دلیر
ابا زال و با رستم شیرگیر.فردوسی.همه شب به باده تهمتن به می
بسر برد دستان فرخنده پی.( کک کوهزاد ).اگر بدست پادشاه کامکار و کاردان محتشم افتد بوجه نیکو بسر برد. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 386 ).
- سر در جیب بردن؛ غروب کردن. رجوع به سر شود.

( ~. بُ دَ ) (مص ل. ) مجازاً، تند رفتن.

۱ - ( مصدر ) حمل کردن سر بریده. ۲ - ( مصدر ) تند رفتن.
بسر بردن طی کردن گذراندن انجام دادن. یا کنایه از مراقبه.

مجازاً، تند رفتن.

💡 مدان ‌کار کمی با زحمت هستی بسر بردن ز خود نگذشتن اینجا همت مردانه‌ای دارد

💡 به هر واماندگی زین بیشتر طاقت چه می‌باشد که باید همچو شمعم تا عدم خود را بسر بردن

💡 بگفتا قاسم و عباس و عون و جعفر چون شد بگفت از دادن سرها بسر بردند سامان را

💡 الهی این سُوز امروز ما درد آمیز است، نه طاقت بسر بردن و نه جای گُریز است، این چه تیغ است که جنین تیز است، نه جای آرام و نه روی پرهیز است.

💡 الهی! این سوز ما امروز درد آمیز است، نه طاقت بسر بردن و نه جای گریز است.